Πολύ συχνά, θεωρούμε δεδομένο το σώμα μας,
αλλά υπό πίεση, το σώμα μπορεί να μας φανερώσει,
πόσο εκπληκτικό κατασκεύασμα είναι.
Αυτή η περίπλοκη μηχανή δημιουργήθηκε,
μετά από εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής περιόδου.
Τόσο πολύπλοκη, που ακόμα και σήμερα δεν γνωρίζουμε επακριβώς
πόσα πράγματα συμβαίνουν, μέσα μας.
Ένας κρυμμένος κόσμος,
που όμως έχουμε την ευκαιρία, να εξερευνήσουμε με την τεχνολογία 3D.
Οι περισσότεροι από 'μας δεν συνειδητοποιούμε
ότι τα οστά και οι μύες μας έχουν υπεράνθρωπες δυνάμεις.
Αλλά σε κρίσιμη κατάσταση, μπορούμε να επιταχύνουμε
επιβιώνοντας από μια βίαια πτώση, απ' τον ουρανό.
Να σηκώσουμε αντικείμενα τεράστιου βάρους,
και να υπομείνουμε για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Μύες.
Χιλιάδες ίνες.
Εκατομμύρια νημάτια.
Οι μικροσκοπικές μηχανές που μας κινούν.
Έτοιμες για δράση
όταν το ανθρώπινο σώμα φτάνει στα όρια.
Human Body Pushing the Limits Episode 01 Strength
Απόδοση Διαλόγων: MrLifestyles
Επιμέλεια/Διορθώσεις: MrLifestyles
Μια καταιγίδα κατακλύζει τις πεδιάδες του Μιζούρι.
Άνεμοι ταχύτητας μεγαλύ- τερης των 210 χλμ/ώρα
καταστρέφουν τα πάντα στο πέρασμα του ανεμοστρόβιλου.
Όταν διαλύεται ένα σπιτάκι,
ένας άντρας παγιδεύεται στην καρδιά της καταιγίδας.
Καθώς περιστρέφεται και κινείται βιαίως,
το σώμα του πέφτει απ' τον ουρανό...
και προσγειώνεται 400 μέτρα μακριά.
Ήταν τρελό.
Ήξερα ότι δεν ήμουν, εκεί που έπρεπε.
Μου πήρε ένα λεπτό να συνειδητοποιήσω τι συνέβη.
Ο Ματ δεν είχε σπάσει ούτε ένα κόκκαλο.
Πώς μπόρεσε;
Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι ο Ματ χτύπησε το έδαφος
με τουλάχιστον 50 χλμ/ώρα.
Ωστόσο, τα οστά προστάτεψαν τα εσωτερικά του όργανα
ώστε να μην συνθλιφτούν.
- Ματ! Πόρτα! - Την κλείνω.
Ο σκελετός μας αποτε- λείται από 206 οστά.
Από τα μεγαλύτερα, στα πόδια και τα χέρια μας
μέχρι τα μικρότερα, στα δάχτυλα των ποδιών και χεριών μας.
Μας προσφέρουν το σκληρό, ευλύγιστο πλαίσιο
που μας επιτρέπει να επιβιώνουμε στο κόσμο.
Το οστό είναι εξαιρετικά δυνατό.
Κομμάτι-κομμάτι, το οστό είναι δυνατότερο και από τσιμέντο.
Έχει μια αναλογία δύναμης-βάρους
που όμοια της δεν υπάρχει, σε κανένα φυσικό υλικό στην Γη.
Το μυστικό στην δύναμη και ελαφρότητα του οστού, βρίσκεται στο εσωτερικό.
Είναι μια μήτρα από κενά κύτταρα.
Τα τοιχώματα του είναι τόσο λεπτά, όσο το χαρτί.
Το οστό λαμβάνει την ακαμψία του από το ασβέστιο και το φώσφορο,
συστατικά που βρίσκονται στα όστρακα και στα δόντια.
Όλως παραδόξως,
περίπου το μισό της οστικής μάζας είναι λεία και ζωντανή,
επιτρέποντας στα οστά να λυγίσουν.
Κάθε 7 χρόνια,
ένα υγιές ανθρώπινο σώμα αντικα- θιστά πλήρως, κάθε οστικό κύτταρο.
Αυτή η αναγέννηση καθιστά τα οστά, εκπληκτικά δυνατά
και εξαιρετικά ευλύγιστα.
Η ομορφιά του οστού είναι η δυνατότητα παραμόρφωσης του,
Ραλφ Γκαμπαρντέλλα, Ιατρός - Ορθοπεδική Κλινική Κέρλαν -
ανάλογα με τις συνθήκες,
εξαρτώμενο από την πίεση που δέχεται στην συγκεκριμένη περιοχή.
Και υπάρχουν γεωμετρικοί σχεδιασμοί στο οστό
που αποτρέπουν το σπάσιμο μετά από συστροφή,
μετά από πίεση, με την επίδραση διαφόρων φορτίων.
Είσαι συνδεδεμένος με τα οστά σου,
και είναι μοναδικά, όπως και το δαχτυλικό αποτύπωμα
συνεχώς μεταλλασσόμενα, ώστε να καλύπτουν τις ανάγκες σου.
Ένας δρομέας ενδυναμώνει περισσότερο τα οστά των ποδιών, από έναν κολυμβητή.
Και ένας τενίστας, έχει μεγαλύτερα οστά στην περιοχή του βραχίονα.
Το οστό δεν προσομοιάζει με κανένα υλικό στον πλανήτη.
Αρκετά δυνατό, ώστε να φτάνει σε απίστευτα όρια.
Δεν είδα τίποτα. Ήταν πολύ σκοτεινά.
Και σκέφτηκα, "Θεέ μου, αυτό είναι. "
Ήταν πολύ τρομακτικό.
Όταν κοίταξα ψηλά, δεν υπήρχε τίποτα...
Λίντα Κέλλυ
...ούτε τοίχοι, ούτε έπιπλα, τίποτα.
Ματ!
Πήγα στο πίσω μέρος του σπιτιού, όπου βρισκόταν.
Τα πάντα είχαν εξαφανιστεί.
Οπότε...
Ήξερα πως, δεν θα τον έβρισκα.
Όταν ο Ματ προσγειώ- θηκε 400 μέτρα μακριά,
τα οστά του δεν έσπασαν, όχι επειδή είναι ανθεκτικά,
αλλά, επειδή είναι ευλύγιστα.
Ο θωρακικός κλωβός λυγίζει περίπου 2,5 εκατοστά.
Το μηριαίο οστό μπορεί να αντέξει περίπου ένα τόνο πίεσης...
πριν σπάσει.
Ένα τελευταίο χαρακτηριστικό σώζει την ζωή του Ματ,
κάτι που επιτρέπει στα οστά του
να χρησιμοποιήσουν την φυσική τους δύναμη, στο μέγιστο.
Καθώς ξεσπά η καταιγίδα, εκσφενδονίζει μια λάμπα στο δωμάτιο,
και χτυπάει, αφήνοντας αναίσθητο τον Ματ.
Το σώμα του Ματ χαλαρώνει.
Όλοι του οι μύες, είναι απόλυτα χαλαροί.
Αυτό επιτρέπει στα οστά του να απορροφήσουν την πίεση της πτώσης.
Μου είπαν ότι αν είχα τις αισθήσεις μου,
Ματ Σούτερ
πιθανότατα θα πόναγα περισ- σότερο, απ' ότι πόνεσα τώρα.
Είπαν ότι ήμουνα τόσο χαλαρός,
οπότε, γι' αυτό δεν πόνεσα τόσο πολύ.
Ήταν φανταστικό.
Είχε αίμα παντού, αλλά δεν πονούσε, οπότε...
Πού ήσουνα;
Ο καθένας μας έχει μέσα του απίστευτη δύναμη,
περισσότερη απ' όσο γνωρίζουμε.
Ένας φυσιολογικός άνθρωπος μπορεί να σηκώσει το ίδιο βάρος μ' αυτόν...
αλλά μόνο σε κρίσιμη στιγμή.
Είναι απότομο, εδώ πέρα.
Εγκλωβισμένος κάτω από έναν βράχο 580 κιλών
συρόμενος στον γκρεμό και όντας σίγουρο ότι θα πεθάνει,
ο ορειβάτης βρίσκει τέτοια δύναμη στους μύες του
πέρα από τα φυσιολογικά όρια.
Τα όρη Σαντΐα στο Νέο Μεξικό
δοκιμάζουν τα όρια αρκετών ορειβατών.
Τα πετρώματα από γρανίτη είναι κακόφημα για την αστάθεια τους.
Είναι απότομο, εδώ πέρα.
Ο Μαρκ ήταν μπροστά και έχασα το βήμα μου, για μια στιγμή.
Σίντζιν Εμπερλέ
Και ενστικτωδώς, για να πιάσω τον εαυτό μου
άπλωσα και έβαλα τα χέρια μου στον βράχο.
Και τότε, συνέβη το κακό.
Ουσιαστικά, ο τοίχος ξεκόλλησε στα χέρια μου.
Σίντζιν!
Ήταν τεράστιος.
Ακόμα δεν ξέρω, πως δεν τον συνέθλιψε,
Μαρκ Μπέβερλι
αλλά, απλώς τον παρακολουθούσα.
Και δεν μπορούσα να πιστέψω, ότι ήταν ακόμα ζωντανός.
Ο βραχώδης όγκος είχε παγιδέψει τον Σίντζιν.
Θα μπορούσε να συνθλίψει τις πλευρές του, αλλά με τους μύες των χεριών του
κατάφερνε να τον κρατήσει, ελάχιστα μακριά.
Ακόμα χειρότερα, βρισκόταν σε κεκλιμένο έδαφος.
Γλιστρούσε προς έναν υψηλό γκρεμό, στο απόλυτο άπειρο.
Υπομένει απίστευτη ψυχική καταπόνηση
αλλά το σώμα του, δεν τον εγκαταλείπει.
Η επιβίωση του Σίντζιν εξαρτάται από την λειτουργία
των μυών των χεριών, στήθους και ώμων του.
Αλλά, πώς μπορούν οι μύες να σηκώσουν κάτι τόσο θεόρατο;
Οι μυϊκοί ιστοί δουλεύουν υπό σύσπαση,
τραβώντας το οστό, χρησιμοποιώντας το σαν μοχλό.
Αυτές οι συσπάσεις λαμβάνουν χώρα, μικροσκοπικά.
Καθένας απ' τους μύες του Σίντζιν έχει χιλιάδες ανεξάρτητες ίνες,
ενωμένες, όπως τα νήματα ενός καλωδίου.
Καθώς μεγαλώνουμε, οι μύες μπορεί να μεγαλώσουν ή να μικρύνουν.
Αλλά, γεννιόμαστε με κάθε μυϊκή ίνα, που είναι δυνατόν να έχουμε.
Μέσα σε κάθε ίνα, υπάρχουν μικρότερα ινίδια.
Για να δραστηριοποιηθεί ο μυς,
χημικές ουσίες ενεργοποιούν γειτονικά ινίδια, με σκοπό να κινηθούν μαζί
εμπλεκόμενα σε έναν συνδυασμό κλειδιού-κλειδαριάς.
Καθώς μετακινούνται μεταξύ τους, οι μυϊκές ίνες σμικραίνουν.
Αυτές οι συσπάσεις καθο- δηγούν την μυϊκή μας κίνηση.
Ωστόσο, περίεργο είναι ότι οι περισσότεροι από 'μας,
χρησιμοποιούμε μόνο το 1/3 των μυϊκών ινών μας, κάθε φορά,
ακόμα και όταν νοιώθουμε, ότι καταβάλλουμε μεγάλη προσπάθεια.
Μ' αυτόν τον τρόπο, οι μύες μας μετα- φέρουν ενέργεια, πιο αποτελεσματικά.
Αλλά, αν ο Σίντζιν θέλει να παραμείνει ζωντανός,
θα πρέπει να κάνει κάτι διαφορετικό
και να μετακινήσει έναν βράχο, βάρους μεγαλύτερου του ενός τόνου.
Έχει απελευθερώσει όλη την δύναμη των μυών του.
Ο Σίντζιν σήκωσε έναν βράχινο όγκο, βάρους 545 κιλών,
μιάμιση φορά περισσότερο, απ' το παγκόσμιο ρεκόρ ανασήκωσης βάρους.
Κάτω υπό φυσιολογικές συνθήκες, δεν υπήρχε περίπτωση
να μπορούσε να σηκώσω αυτόν τον βράχο, ούτε στο ελάχιστο...
...πόσο μάλλον, να τον σηκώσω τελείως από πάνω μου.
Σίντζιν, μην κουνιέσαι. Μην κουνιέσαι!
Έχεις τραυματιστεί.
Ο Σίντζιν κατάφερε να κάνει κάτι το ακατόρθωτο
επειδή ο εγκέφαλος του ενεργο- ποίησε όλες τις μυϊκές του ίνες...
...ταυτόχρονα.
Το αποτέλεσμα ήταν μια απίστευτη δύναμη
που μπορούσε να προκαλέσει ρήξη του μυός από το οστό.
Αλλά, δρώντας αστραπιαία,
ο εγκέφαλος του Σίντζιν πήρε μια απόφαση ζωής και θανάτου,
ενεργοποιώντας κάθε ίνα στους μύες της άκρας χειρός, βραχίονα και ωμικής ζώνης.
Ταυτόχρονα ενεργοποιήθηκαν, με μια απότομη κίνηση.
Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν, εκούσια ή ακούσια,
Τοντ Σρόϊντερ - Τμήμα Βιοκινητικής & Φυσικοθεραπείας -
να ενεργοποιήσουν με τέτοιο τρόπο, τους μύες τους.
Απαιτεί ειδική περίσταση.
Μια επείγουσα κατάσταση, είναι ένα εξαίσιο παράδειγμα
καταστάσεως, όπου χρειάζεσαι μεγάλο ποσοστό δύναμης.
Το σώμα σου συγχρο- νίζεται στιγμιαία,
και «εκτοξεύει», αυτό το τεράστιο ποσοστό δύναμης.
Θα καλέσω βοήθεια, εντάξει;
Αυτή η τεράστια δύναμη, έχει και επιπτώσεις.
Για να σώσει την ζωή του,
ο Σίντζιν τραυμάτισε σοβαρά τους μύες του βραχίονα του.
Συνειδητοποιώντας το επίπεδο του πόνου, στο οποίο βρισκόμουνα...
...υπήρχε αίμα παντού...
Ξέρετε, τα πράγματα ήταν άσχημα.
Δεν θα πας πουθενά, έτσι;
Αλλά, επιβίωσε.
Μεταφέρουμε τρομακτικά, απίστευτη δύναμη στους μύες μας
που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε, όταν φτάνουμε στα όρια μας.
Αλλά, κάθε μέρα, κάθε ώρα
τα οστά μας πρέπει να αντιμε- τωπίσουν τεράστιες πιέσεις.
Δέχονται πίεση απ' την καθημερινή ζωή.
Για να επιβιώσει, ο σκελετός μας έχει αναπτύξει ένα χαρακτηριστικό τόσο δυνατό
που καμιά τεχνολογική πρόοδος, δεν μπορεί να το συναγωνιστεί.
Αυτοί οι «αθλητές του δρόμου»
είναι ανάμεσα στους κορυφαίους στο Free-Running (παραπλήσιο του Parkour)...
...ένα «άθλημα» που δοκιμάζει την ευλυγισία του σώματος στα όρια του.
Και είναι εφικτό, επειδή τα πόδια μας
έχουν υψηλής αποτελεσματικότητας, μηχανισμούς απορροφήσεων των πιέσεων.
Το τρέξιμο καταπονεί τα πόδια μας
σε ισχύς ισάξια, με τρεις φορές το βάρος μας.
Ένα άλμα μπορεί να θέσει στον σκελετό
πίεση ισάξια, με 10 φορές το σωματικό βάρος.
Αλλά, το σώμα έχει τρόπους να χειρίζεται τέτοιες δυνάμεις.
Στην προσγείωση, οι μύες των ποδιών απορροφούν την ενέργεια...
όπως οι τεράστιοι ελαστικοί ιμάντες, ώστε να μην καταρρεύσουμε.
Το μυστικό αντοχής στην πίεση
είναι η ανθρώπινη μηχανική, κάτι που δεν μπορεί να πετύχει η σύγχρονη τεχνολογία.
Τα γόνατα μας.
Τα οστά γύρω από το γόνατο, επικοινωνούν με συνδέσμους,
ταινίες ινώδους ιστού που «διασταυρώνονται».
Καθώς η άρθρωση κάμπτεται, αυτοί επιμηκύνονται.
Αλλά, οι σύνδεσμοι έχουν διπλάσια δύναμη από σχοινί από νάιλον,
με συνδυασμό εκπληκτικής αντοχής, σε πίεση μέχρι ενός τόνου.
Στο πυρήνα της άρθρωσης, ανάμεσα στα δυο οστά,
υπάρχει ένα εκπληκτικό υλικό.
Χόνδρος.
Ένα μικρό τμήμα πάχους 3 εκατοστών
απορροφά όλη την δύναμη της πίεσης.
Ο χόνδρος διαμορφώνει την μύτη και τα αυτιά
και είναι φτιαγμένος από κολλαγόνο.
Αλλά στις αρθρώσεις μας, οι χόνδροι έχουν εκπληκτικές ιδιότητες.
Μια στρώση από ίνες κολλαγόνου περικλείονται κατά 80% από νερό.
Κάτω υπό πίεση, δρουν σαν υδροφόρα «μαξιλάρια».
Οι χόνδροι στο γόνατο είναι τόσο ισχυροί,
που μπορούν να αντέξουν πίεση 7 τόνων, πριν υποχωρήσουν.
Επίσης, στην επιφάνεια της επιγονατίδας
οι κολλαγόνες ίνες είναι μοναδικά διαμορφωμένες
ώστε να μειώνουν, ακόμα περισσότερο την τριβή.
Τα οστά γύρω από το γόνατο, προσφύονται το ένα στο άλλο
σαν καλολαδωμένα «πιστόνια».
Στην διάρκεια της ζωής, χιλιάδες εκατομμύρια δυνάμεις πίεσης
περνάνε απ' αυτήν την περιοχή... μια ιδιαιτέρως ανθεκτική περιοχή.
Το ανθρώπινο σώμα είναι ένα εκπληκτικό μηχάνημα
που εμπεριέχει κρυμμένη δύναμη και ευλυγισία.
Αλλά, τι συμβαίνει όταν ωθούμε τα οστά και τους μύες
πέρα απ' τα φυσιο- λογικά τους όρια;
Θα πιστεύατε ότι ένας σοβαρός τραυ- ματισμός, θα σταμάταγε έναν αθλητή.
Στην πραγματικότητα, τα σώματα μας έχουν δυνάμεις
που μπορούν να υπερνικήσουν τις φυσιολογικές αντιδράσεις.
Οπότε, μπορούμε να αγνοήσουμε την βλάβη και να συνεχίσουμε.
Αλλά, το πετυχαίνουμε
θέτοντας σε ισχύ ορισμένους παράγοντες.
Δυο αντίπαλες πανεπιστημιακές ομάδες ποδοσφαίρου, συναγωνίζονται.
Ήταν το πρώτο παιχνίδι του πρωταθλήματος μας.
Ήταν στην τρίτη περίοδο. Ήμουν ο πλαϊνός αμυντικός.
Όντας πίσω στην βαθμολογία,
το πανεπιστήμιο Σερίτος παλεύει να πάρει την πρωτοπορία.
Στο παιχνίδι, ο Ράϊαν Πέττυ ήταν ο αμυντικός.
Έπιασα αυτό που ονομάζουμε, "άπιαστη μπαλιά, εκτός γηπέδου".
Νόμισα ότι με πυρο- βόλησαν στο χέρι
και είχε εκσφενδονιστεί.
Ράϊαν Πέττυ - Ποδοσφαιρική Ομάδα Σερίτος -
Νόμισα ότι ήταν κάτι σοβαρό.
Δεν είχα αισθανθεί ξανά, τόσο πόνο στην ζωή μου.
Τρέχοντας μ' όλη τους την δύναμη, δυο επιθετικοί έριξαν κάτω τον Ράϊαν.
Ήταν λες και ένα φορτηγό τον χτύπησε με 32 χλμ/ώρα.
Η σύγκρουση τράβηξε τους συνδέσμους του Ράϊαν, σαν να ήταν ελαστικοί ιμάντες,
προκαλώντας τον διαχωρισμό της δεξιάς ωμοπλάτης, απ' την κλείδα του.
Στιγμιαία, χιλιάδες αισθητήρες πόνου
στους συνδέσμους και στους μύες του
άρχισαν να στέλνουν ερεθίσματα στον εγκέφαλο, σχετικά με τον τραυματισμό.
Σ' αυτό το σημείο, οι περισσότεροι θα λιποθυμούσαν από τον οξύ πόνο
αλλά ο Ράϊαν δεν είχε σκοπό να εγκαταλείψει...
...και αδιαφορεί για τον αφόρητο πόνο στην ωμοπλάτη του.
Έπαιξα το υπόλοιπο παιχνίδι,
που θα διήρκεσε περίπου, μιάμιση περίοδο.
Ήταν άσχημο... όχι τόσο άσχημο
όσο ο πόνος που βίωσα τις επόμενες μέρες,
ίσως εξαιτίας της αδρεναλίνης απ' το παιχνίδι, αλλά ήταν άσχημο.
Ο Ράϊαν είχε κάτι παραπάνω από έκκριση αδρεναλίνης.
Βαθιά μέσα του, η εκπαίδευση τον βοήθησε να επαναπροσδιορίσει τον εγκέφαλο του.
Ο τρόπος που επικοινωνούν τα εγκεφαλικά κύτταρα του Ράϊαν, βοηθάει στην απόφαση.
Βλάβη στο σώμα μας προκαλεί πόνο, που όλοι αισθανόμαστε.
Αλλά, διαφέρουμε στον τρόπο που τον αντιμετωπίζουμε...
...στο ποσοστό του πόνου, που ανεχόμαστε.
Η διαφορά δεν βρίσκεται στην έναρξη του πόνου.
Αλέν Μπασμπούμ - Νευροβιολόγος -
Αλλά, στην αντοχή στον πόνο.
Έχει να κάνει, με το πόσο μπορείς να αντέξεις
πριν πεις, "Αυτό ήταν. Τα παρατάω. "
Οι ποδοσφαιριστές έχουν υψηλές αντοχές.
Προφανώς, αυτό είναι αποτέλεσμα προπόνησης.
Αν σου αναφέρουνε
πως είναι σημάδι αδυναμίας, να παραδεχθείς ότι πονάς,
τότε δεν θα παραδεχθείς, ότι πονάς.
Επαναπροσδιορίζουμε τους εγκεφάλους και το σώμα μας
ώστε να γίνουμε υπεράνθρωποι... με ένα αντίτιμο.
Οι σύνδεσμοι του Ράϊαν, τελικά επανήλθαν στην θέση τους.
Αλλά η επάνοδος διήρκεσε περισ- σότερο, επειδή συνέχιζε να παίζει.
Για τον Ράϊαν και την ομάδα του, αυτό είναι το αντίτιμο της νίκης.
Όλοι παίζουν υπό συνθήκες πόνου.
Αλλά τα αθλήματα, δεν είναι το μοναδικό μέρος όπου οι άνθρωποι επιλέγουν
να πιέσουν το κορμί τους, πέρα απ' τα όρια.
Μια απ' τις πιο όμορφες παραστατικές τέχνες
είναι επίσης, και μια απ' τις πιο επίπονες.
Επειδή το μπαλέτο, είναι μορφή τέχνης
λανθασμένα σημαίνει, ότι δεν χρειάζεται προσπάθεια και δεν προκαλεί πόνο,
στην ουσία όμως, δεν θα ήθελα να ενθαρρύνω και άλλους
Πίπα Μορ - Χορεύτρια Μπαλέτου -
να αναφέρουν πόσο επίπονο είναι.
Χορεύοντας στις μύτες των ποδιών σου, είναι χαριτωμένο
αλλά συμπιέζει τις αρθρώσεις των χο- ρευτών, πέρα από τα φυσιολογικά όρια.
Προς έκπληξη μας, η πίεση στα οστά του άκρου ποδός
ισοδυναμεί με το βάρος τριών ελεφάντων, τοποθετημένοι ο ένας πάνω στον άλλον
που ισορροπούν στο ένα πόδι.
Υποδοχείς του πόνου στις αρθρώσεις του άκρου ποδός, δέχονται ερεθίσματα
που μεταφέρονται στα νεύρα του ποδιού και στον νωτιαίο μυελό.
Σε δευτερόλεπτα, ερεθίσματα πόνου φτάνουν στον εγκέφαλο.
Οι περισσότεροι από 'μας, πιθανότατα θα λιποθυμούσαμε.
Μελέτες δείχνουν, ότι οι γυναίκες αισθά- νονται πόνο συντομότερα απ' τους άντρες,
ωστόσο έχουν μεγα- λύτερη αντοχή σ' αυτόν.
Πρέπει να είσαι ψυχικά δυνατή.
Δεν θα μπορούσες να είσαι σ' αυτήν την δουλειά, αν δεν έκανες αυτό που κάνεις.
Δεν θα μπορούσες να προ- καλείς πόνο στο κορμί σου,
κάτι που προκαλεί το μπαλέτο, και να είσαι εξαιρετικά ευαίσθητη.
Οι επαγγελματίες χορεύτριες μπαλέτου
επαυξάνουν την αντοχή στον πόνο
με επαναλαμβανόμενη προπόνηση και ασκήσεις.
Όλοι έχουν, κάποιο είδος μικροτραυματισμού.
Και η παράσταση δεν θα συνεχιζόταν, αν παραπονιόμασταν συνέχεια.
Είτε αναφερόμαστε στην κομψότητα του μπαλέτου, είτε στην βία του ποδοσφαίρου
ο εγκέφαλος μπορεί να υπομείνει τεράστιες ποσότητες πόνου.
Πέρα απ' την αποκάλυψη της ελαστικότητας του σώματος,
ο εγκέφαλος μπορεί να απελευ- θερώσει υπεράνθρωπη ταχύτητα.
Ενστικτωδώς, χρησιμο- ποιούμε αυτήν την δύναμη
όταν ο εγκέφαλος εντοπίζει μια κατά- σταση, που μπορεί να αποβεί θανατηφόρα.
Αντί να την αντιμετωπίσουμε,
ωθούμε στα όρια το σώμα μας, για να διαφύγουμε.
Μια τρομακτική πυρκαγιά, ξεσπάει στα όρη στην Νότια Καλιφόρνια
με εκπληκτική ταχύτητα.
Παγιδευμένος στο διάβα της,
ένας αστυνομικός, επιταχύνει πιο γρήγορα και από άλογο κούρσας.
Αυτό το σωτήριο ξέσπασμα δύναμης, έρχεται απ' το εσωτερικό του οργανισμού.
Δυνατοί άνεμοι παρέ- συραν τις φλόγες
κατακαίγοντας τις άνυδρες βουνοπλαγιές, σήμερα.
4.000 στρέμματα γης έχουν καεί στην επαρχία Βεντούρα.
Ο αστυνομικός Νταν Πέρκινς προσπαθεί να φτάσει τους κατοίκους
που έχουν παγιδευτεί απ' την επικείμενη δασική φωτιά.
Ήταν χαώδης κατάσταση.
Υπήρχε αρκετή φωτιά και καπνός.
Η ορατότητα ήταν χαμηλή.
Είμαι στο προσεγγίσιμο σημείο, τώρα.
Θα προσπαθήσω να περάσω ανάμεσα τους.
Δέντρα έπεφταν στην μέση του δρόμου προς την φωτιά.
Νταν Πέρκινς - Σερίφης Πολιτείας Φούλμπρουκ -
Φράκτες φλέγονταν.
Το σπίτι που βρίσκονταν, δεν είχε πιάσει φωτιά ακόμα
αλλά, επρόκειτο.
Καθώς πλησιάζει, το σώμα του Νταν είναι υπό επιφυλακή.
Η φωτιά μπορεί να επιδεινωθεί ανά πάσα στιγμή.
Παίδες, μπείτε στα αυτοκίνητα και ακολουθήστε με!
Γρήγορα!
Ξεκίνησαν να πηγαίνουν στα αυτοκίνητα τους.
Και τότε, ξέσπασε η πύρινη λαίλαπα.
Ήμουν σε απόσταση περίπου 20 μέτρων, όταν ξέσπασε.
Πίστευα, ότι αυτό ήταν. Ότι θα πέθαινα.
Ένα πύρινο σύννεφο, μπορεί να υπερ- νικήσει στην ταχύτητα, έναν Ολυμπιονίκη
και υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα «καταβρόχθιζε» τον αστυνομικό Πέρκινς.
Αλλά, το υψηλό επίπεδο επιφυλακής του
ενεργοποιεί μια πανίσχυρη βιοχημική αντίδραση.
Η αδρεναλίνη προκαλεί στο σώμα του, υπερπολλαπλασιαζόμενη ταχύτητα,
προσδίδοντας του δύναμη, που δεν ήξερε ότι έχει.
Η αδρεναλίνη είναι μια πολύ σημαντική ορμόνη.
Συγκεντρώνεσαι.
Επαυξάνει όλες σου τις αισθήσεις, από την ακοή, την όσφρηση,
τις διαδικασίες σκέψεως, ώστε να είσαι συγκεντρωμένος
και να ξεφύγεις από μια επικίνδυνη κατάσταση.
Καθώς ο Νταν αντιλαμ- βάνεται τον κίνδυνο
το κέντρο «κινδύνου» του εγκε- φάλου του, υποκινεί το σώμα του,
και τρέχει για να σώσει την ζωή του.
Αυτή η στιγμιαία ανταπόκριση ενεργο- ποιεί μια σειρά κρίσιμων αντιδράσεων.
Ακριβώς πάνω απ' τους νεφρούς του Νταν,
αδένες εκκρίνουν την ορμόνη αδρεναλίνη, στην κυκλοφορία του αίματος του.
Η αδρεναλίνη επαυξάνει τον καρδιακό ρυθμό του.
Το αίμα τώρα, ρέει γρήγορα στους μύες του.
Η αδρεναλίνη δίνει σήμα στο ήπαρ, να γεμίσει το σώμα με γλυκόζη...
σάκχαρο του αίματος και κύριο καύσιμο του οργανισμού.
Αλλά, ακόμα και αυτό δεν θα τον σώσει.
Αυτό που βοηθάει στην σωτήρια «εκτόξευση» του Νταν
είναι η άμεση ενέργεια.
Βρίσκεται εκεί, στους μύες μας,
αποθηκευμένη για τέτοιες επείγουσες καταστάσεις.
Το ανθρώπινο σώμα έχει μια υπέροχη αποθήκη
Τοντ Σρόϊντερ - Τμήμα Βιοκινητικής & Φυσικοθεραπείας -
που αποθηκεύει ενέργεια...
...πανέτοιμη, για τέτοιες επείγουσες καταστάσεις.
Είναι κάτι σαν υψηλής ενέργειας «μπαταρία».
Απλώς, αποθηκεύει αυτήν την ενέργεια.
Και όταν την χρειάζεσαι,
έχεις ένα απότομο ξέσπασμα και χρησιμοποιείς αυτήν την ενέργεια.
Ονομάζεται ATP.
Η ATP ή τριφω- σφορική αδενοσίνη,
είναι το ενεργειακό κύτταρο που μας κρατάει ζωντανούς.
Η ATP τροφοδοτεί τους μύες μας.
Μπορεί να επιτευχθεί με την διάσπαση γλυκόζης ή λίπους.
Αποθηκεύουμε ένα ποσοστό επεί- γουσας ανάγκης ATP, στους μύες μας
διαθέσιμο για άμεση χρήση, «πυροδοτώντας» μας όταν απαιτείται.
Για λίγα δευτερόλεπτα,
αυτή η «έκρηξη» ενέργειας μετα- τρέπει τον Νταν σε έμπειρο δρομέα.
Το αγώνισμα των 100 μέτρων...
η απόλυτη δοκιμασία για την ανθρώπινη ταχύτητα.
Το αγώνισμα διαρκεί λιγότερο από 10 δευτερόλεπτα,
αρκετός χρόνος για έναν έμπειρο δρομέα
να καταναλώσει τα αποθέματα υψηλής ενέργειας του σε ATP.
Για 4 πολύτιμα δευτερόλεπτα,
το σώμα του επιτα- χύνει στο μέγιστο,
καταναλώνοντας το, για επείγουσες καταστάσεις, απόθεμα σε ATP.
Τώρα η κορυφαία φάση της απόδοσης του, έχει περάσει.
Στα τελευταία 40 μέτρα, ο δρομέας ουσιαστικά ελαττώνει ταχύτητα.
Με το τέλος της κούρσας, το σώμα μπορεί να σταματήσει.
Η «μπαταρία» ATP του Νταν, πρέπει να τον απομακρύνει απ' τον κίνδυνο
μέχρι το αυτοκίνητο του, σε απόσταση 60 μέτρων.
Δεν σκεφτόμουνα αυτό που έπρεπε να κάνω,
και που έπρεπε να πάω.
Απλώς, γύρισα και έτρεξα.
Δεν νομίζω ότι έχω τρέξει γρηγορότερα στην ζωή μου.
Για μερικά κρίσιμα δευτερόλεπτα,
ο Νταν έφτασε το σώμα του στα όρια.
Αρκετά τόσο, ώστε να κρατηθεί στην ζωή.
Μόλις απομακρύνθηκα,
συνειδητοποίησα τι είχε συμβεί.
Ήμουνα σοκαρισμένος.
Και μετά κατάλαβα, ότι έπρεπε να επιστρέψω.
Μετά την έκρηξη της πύρινης λαίλαπας
ο Νταν επιστρέφει να σώσει τους 8 επιζώντες,
που είχαν κουρνιάσει σε μια πισίνα.
Σώζοντας την ζωή του,
ο Νταν Πέρκινς είχε καταφέρει να σώσει και άλλα 8 άτομα.
Αργότερα, βραβεύτηκε για την ανδρεία του.
Το ανθρώπινο σώμα μπορεί να κινηθεί με άπειρους τρόπους,
«πυροδοτούμενο» από περισσότερους των 600 μυών.
Αλλά, μεμονωμένα, καθένας απ' αυτούς τους μύες είναι ουσιαστικά άχρηστος.
Ο,τιδήποτε κάνουμε
προϋποθέτει αγαστή και αρμονική συνεργασία αρκετών μυών.
Το περπάτημα περιλαμβάνει τον συντονισμό 200 μυών.
Το στρίψιμο του αυτοκινήτου... 100.
Και χρειάζονται 70 μόνο μύες, για να σηκώσεις μια κούπα καφέ.
Είναι ουσιαστικά ένας πολύ απλός μηχανισμός
όπου στέλνουμε νευρικά ερεθίσματα
διαμέσου του νευρικού μας συστήματος, στους μύες μας.
Και αν δουλέψουν όλοι μαζί αρμονικά
με έναν οργανωμένο και συγχρονισμένο τρόπο,
μπορούμε να εκτελέσουμε αυτές τις πράξεις.
Δεν έχουν όλοι οι μύες
τον ίδιο αριθμό ρυθμιστικών νεύρων.
Οι μεγαλύτεροι μύες του σώματος, στα πόδια μας,
δέχονται εντολές από 500 νεύρα.
Αυτοί οι μύες έχουν την μεγαλύτερη ικανότητα ώθησης.
Ωστόσο, το αποκορύφωμα, δεν είναι ο έλεγχος των μεγάλων μυών,
αλλά, των μικρών.
4.000 νεύρα ελέγχουν τους μύες
στα πιο περίπλοκα και χρήσιμα εργαλεία του σώματος μας...
τα χέρια.
Κάθε χέρι έχει 27 οστά, 30 ανεξάρτητους μύες,
και πάνω από 1.600 χιλιόμετρα νευρικών ινών και αιμοφόρων αγγείων.
Ο συντονισμός όλων αυτών, προϋ- ποθέτει μεγάλη δύναμη εγκεφάλου.
Μόνο ο έλεγχος των χεριών, καταναλώνει περίπου το μισό
απ' το κομμάτι του εγκεφάλου, που είναι αφιερωμένο στην κίνηση.
Ένα είδος συνάψεων, ανά- μέσα στα εγκεφαλικά κύτταρα
ελέγχει την κάθε κίνηση.
Αλλά, δεν γεννιόμαστε μ' αυτές τις συνάψεις.
Πρέπει να τις μάθουμε.
Κερδίζουμε και διατηρούμε αυτήν την δύναμη γνώσης, στην διάρκεια της ζωής.
Όλως αξιοθαύμαστα, μαθαίνουμε να απελευθερώνουμε αυτήν την δύναμη
ακόμα και όταν κοιμόμαστε.
Κάθε φορά που ένας ποδο- σφαιριστής κλωτσάει μια μπάλα,
ο εγκέφαλος καταγράφει και αποθηκεύει, την δύναμη και χρονομέτρηση των μυών,
κάνοντας κάθε διαδοχική προσπάθεια, ακόμα πιο εύκολη.
Σύντομα, χωρίς σκέψη, ερεθί- σματα μεταφέρονται στους μύες
με ταχύτητα μεγαλύτερη των 100 μέτρων το δευτερόλεπτο.
Και η κίνηση γίνεται αυτόματα.
Αλλά, αυτή η προπόνηση συνεχίζεται και εκτός γηπέδου...
...και κατά την διάρκεια της νύχτας.
Ο προπονητής μας λέει να ξεκουραζόμαστε
Μάρκο Πολίντο - Αρχηγός Ποδοσφαιρικής Ομάδας Σερίτος -
να πηγαίνουμε νωρίς για ύπνο και τα σχετικά,
επειδή αν δεν κοιμηθούμε, θα μας επηρεάσει στο παιχνίδι.
Δεν θα θέλουμε να παίξουμε ή κάτι τέτοιο.
Ο ύπνος προσφέρει κάτι παρα- πάνω στον Μάρκο, από ξεκούραση.
Όσο κοιμάται,
οι ικανότητες που εξάσκησαι όλη την μέρα
ενισχύονται ως συνάψεις, και ενδυναμώνονται στον εγκέφαλο του.
Για όλους μας, η δραστηριότητα του εγκεφάλου όσο ονειρευόμαστε,
μπορεί να είναι εξίσου σημαντική στην ενδυνάμωση των ικανοτήτων μας
όπως συμβαίνει, και όσο είμαστε ξύπνιοι.
Ξέρουμε ότι, όταν πάμε για ύπνο το βράδυ
ειδικά στην διάρκεια του ύπνου REM, τύπος ύπνου που συνδέεται με τα όνειρα,
Μαρκ Ρόουζκιντ - Πρόεδρος Επιστημόνων, Αλέρτ -
είναι η περίοδος που παγιώ- νονται οι αναμνήσεις μας.
Τότε, μαθαίνεις περισ- σότερα πράγματα.
Αν είσαι ποδοσφαιριστής
ή οποιαδήποτε άλλη αθλητική δραστηριότητα κάνεις,
αυτά τα πράγματα θα ονειρεύεσαι.
Και όσο περισσότερο «διανοητικό» χρόνο, ξοδεύεις γι' αυτά,
και στέλνεις ερεθί- σματα στο σώμα σου,
τόσο καλύτερα θα τα εμπεδώσεις,
ακόμα και αν κοιμάσαι.
Κατά μέσο όρο,
ξοδεύουμε 6 χρόνια απ' την ζωή μας, βλέποντας όνειρα.
Και καθώς ονειρευόμαστε,
εδραιώνουμε τον έλεγχο των μυών μας.
Για να διατηρήσουμε τους μύες εν λειτουργία, σε συνεχείς περιόδους
απαιτείται μια ακόμα δύναμη,
μια δύναμη, που δεν θα πιστεύατε ότι είχατε.
Αυτή η κρυφή δύναμη
μπορεί να σε διατηρήσει σε συνεχόμενη λειτουργία για ώρες.
Ο Πωλ Χόπφενσπεργκερ προσπαθεί να κολυμπήσει
33 χιλιόμετρα, κατά μήκος του Στενού της Μάγχης.
Ως μέρος της προπόνησης, έχει αυξήσει το βάρος του κατά 7 κιλά... λίπους.
Τα λιποκύτταρα του έχουν αυξηθεί,
θωρακίζοντας τους βραχίονες, το στήθος και στόμαχο του Πωλ.
Είναι πιο αθλητικός τύπος απ' ό,τι ακούγεται... ή φαίνεται.
Οι πρωταρχικοί πρόγονοι μας πιθανότατα έμοιαζαν κάπως έτσι.
Γι' αυτούς, το λίπος ήταν χρήσιμος τρόπος αποθήκευσης ενέργειας.
Ένας ανταγωνιστικός κολυμβητής είναι περίπου, σαν άντρας της αρχαίας εποχής
Δρ. Ντέιβιντ Χέμπερ - Διατροφολόγος, Κέντρο Διατροφής -
μιας και είναι συνεχώς ενεργητικός, και ισορροπεί την πρόσληψη φαγητού
με ένα εκπληκτικό ποσοστό φυσικής δραστηριότητας,
καθώς ο άντρας της αρχαίας εποχής, κυνηγούσε για τροφή.
Οπότε, αν κοιτάξουμε τους κολυμ- βητές, θα εκπλαγείτε όταν μάθετε
πως το περισσότερο «καύσιμο» που χρησιμοποιούνε είναι λίπος...
συνδυασμός λίπους από την δίαιτα τους και αποθηκευμένο λίπος.
Καθώς ο Πωλ κολυμπάει στο παγωμένο νερό,
η επιτυχία του θα εξαρτηθεί, απ' τον χειρισμό των σωματικών αποθεμάτων.
Ξεκινώντας, οι υδρογονάνθρακες απ' το τελευταίο γεύμα του Πωλ,
αποθηκεύονται στο ήπαρ και μύες, και μετατρέπονται γρήγορα σε γλυκόζη,
μετά συνδυάζονται με οξυγόνο, ώστε να του δώσουν ώθηση.
Οι μύες του Πωλ καίνε τώρα 3.000 θερμίδες την ώρα,
τον ίδιο αριθμό θερμίδων σε τρία μεγάλα χάμπουργκερ.
Αλλά, μετά από 4 χιλιόμετρα,
η ευκόλως προσβάσιμη γλυκόζη, τελειώνει.
Ο Πωλ αντιμετωπίζει μια κρίσιμη κατάσταση καυσίμων.
Είναι το κρίσιμο σημείο, που πολλοί αθλητές γνωρίζουν ως "ο τοίχος".
Είναι η στιγμή που φοβούνται οι μαραθωνοδρόμοι.
Ο μέσος άνθρωπος έχει
περίπου δυο με τρεις ώρες, διαθέσιμη ενέργεια.
Μόλις εξαντληθεί,
αντιμετωπίζεις την κατάσταση που λέγεται, "χτυπάω στον τοίχο",
όπου αισθάνεσαι την φυσική καταπόνηση,
ακόμα και την πνευματική αδημονία, ότι έχεις εξαντληθεί τελείως.
Ότι χρειάζεται να σταματήσεις.
Ο εγκέφαλος εντοπίζει τα χαμηλά επίπεδα σακχάρου,
κάνοντας σε να νοιώσεις τόσο άσχημα, που θες να σταματήσεις.
Αλλά, για να συνεχίσεις,
ο εγκέφαλος πρέπει να ενεργο- ποιήσει μια νέα πηγή καυσίμων.
Για να τα καταφέρει, το σώμα κάνει κάτι το εκπληκτικό.
Αρχίζει να καννιβαλίζει τον εαυτό του, τρεφόμενο απ' το λίπος του.
Για τους περισσότερους, τα λιποκύτταρα δεν δημιουργούνται ή καταστρέφονται.
Απλώς σμικραίνουν ή διογκώνονται,
εξαρτώμενα απ' το λίπος που μεταφέρουμε.
Όταν τελειώνει η γλυκόζη,
αναρροφούμε λιποκύτταρα για να διατηρήσουμε ενέργεια.
Αλλά, το λίπος θέλει περισσότερο χρόνο να αντιδράσει απ' τους υδρογονάνθρακες.
Αυτό το κενό ανεφοδιασμού, σταματάει απότομα τους δρομείς.
Οι καλύτεροι δρομείς υπομέ- νουν την διαδικασία, πολύ συχνά,
που έχουν συνηθίσει να ελέγχουν τις αλλαγές στην παροχή καυσίμων.
Αυτό τους επιτρέπει να περάσουν τον "τοίχο" και να τερματίσουν.
Αλλά, ο θρίαμβος γι' αυτούς, είναι χρονικά το ένα τέταρτο
απ' αυτό που πρόκειται να κάνει ο Πωλ.
Όπως οι δρομείς, πρέπει να αλλάξει τα αποθέματα καυσίμων
και να ξεκινήσει να καταναλώνει το λίπος του.
Οι επιπλέον στοιβάδες δέρματος προσθέτουν 60.000 θερμίδες στην αποθήκη καυσίμων.
Αυτό είναι 10 φορές, η ενέργεια της γλυκόζης
που κατανάλωσαν το ήπαρ και οι μύες του, όταν βούτηξε.
Αλλά, η μετατροπή του λίπους σε καύσιμο απαιτεί επιπλέον οξυγόνο,
πιέζοντας τους πνεύμονες του.
Εισπνέει 76 λίτρα αέρα το λεπτό,
απορροφήσιμα από σωλήνες στενότερους από μια ανθρώπινα τρίχα
και διαμέσου μικρο- σκοπικών μεμβρανών
των οποίων η συνολική επιφάνεια είναι ισάξια, με μισό γήπεδο τέννις.
Αυτό το ξέσπασμα ωθεί τον Πωλ για 20 χιλιόμετρα,
κατά την διάρκεια των πρώτων 6 ωρών.
Αλλά, αυτό είναι μόνο η μισή απόσταση του Στενού.
Για να επιτύχει, θα χρειαστεί να αντλήσει με καύσιμο τους μύες του
τουλάχιστον, μέχρι το απόβραδο.
Η πραγματικότητα είναι πως ολωνών τα σώματα λειτουργούν, όπως του Πωλ.
Απλώς έχει ρυθμίσει το δικό του σώμα, μέσω της προπόνησης.
Η προπόνηση του Πωλ εστιάζεται
στην βελτίωση της απόδοσης της καρδιάς του.
Ο μέσος άνθρωπος έχει καρδιακή παροχή 5 λίτρων.
Κάποιος που προπονείται
θα ωθήσει περίπου 35 λίτρα αίματος, έξω απ' την καρδιά του
όπου περισσότερο αίμα, σημαίνει απόδοση περισσότερου οξυγόνου.
Μπορείς να χρησιμοποιήσεις αυτήν την επιπλέον ενέργεια
και να συνεχίσεις, ξεκούραστος.
Κάθε λεπτό,
η καρδιά του Πωλ αντλεί 7 φορές περισσότερο αίμα απ' τις καρδιές μας,
και το κάνει αυτό για 12 ώρες.
Τον έχει ωθήσει για 29 χιλιόμετρα κατά μήκος του Στενού,
με την Γαλλική ακτή να είναι τώρα, 4 χιλιόμετρα μακριά.
Η κολύμβηση κόστισε στον Πωλ, περίπου 7 κιλά σωματικού λίπους.
Σε μια μέρα, χρησιμοποίησε περισσότερες θερμίδες
απ' ό,τι χρησιμοποιούμε σε μια εβδομάδα.
Ωστόσο, είμαστε κατασκευασμένοι
να αποθηκεύουμε και δαπανούμε τεράστια ποσά ενέργειας, μ' αυτόν τον ρυθμό.
Παρά την καταπόνηση,
ο Πωλ συνεχίζει, με την καρδιά και μύες του να κάνουν την ύστατη προσπάθεια.
Μετά από 14 εξουθενωτικές ώρες, ο Πωλ ακουμπάει στεριά.
Τα κατάφερε.
Ήταν...
Ήταν αιματηρή εμπειρία, νομίζω.
Όλως περιέργως,
προκλήσεις σαν και αυτήν, μπορούν να επιτευχθούν απ' όλους μας...
...όπως οι αρχαίοι πρόγονοι μας, πάλευαν για επιβίωση στην άγρια φύση
με το αποθηκευμένο λίπος, ως καύσιμο και μέσο αντοχής.
Είναι ένας απ' τους πολλούς τρόπους
που μπορούμε να φτάσουμε το σώμα μας στα όρια.
Βαθιά μέσα μας, ένα δίκτυο μυών και οστών
μας προσδίδει μια απαράμιλλη ευλυγισία,
έναν εξαίρετο συγχρονισμό,
και σε κρίσιμη στιγμή, την κτηνώδη δύναμη και ταχύτητα να διαφύγουμε.
Όσον αφορά την δύναμη,
ένας υπερήρωας ζει μέσα σ' όλους μας...
...το ανθρώπινο σώμα.
Απόδοση Διαλόγων: MrLifestyles
Επιμέλεια/Διορθώσεις: MrLifestyles